Kees de jongen is een van mijn favoriete kinderboekenpersonages, al sinds 1996, toen meneer Drenth, mijn docent Nederlands op het vwo, vertelde over zijn fascinatie voor het werk van Theo Thijssen. Klaas Drenth is achteraf mijn grote voorbeeld gebleken. Zoals hij over literatuur kon vertellen: ik hing aan zijn lippen.
Alweer het derde boek dat ik las van Cees van den Berg. Zijn stijl en thematiek kunnen mij wel bekoren. Hij neemt kinderen serieus en laat zijn personages grootse dingen beleven.
Paloma is hoogbegaafd en zit met haar 11 jaar al in VWO4. Ze is ook sociaal al best begaafd, want sinds haar moeder overleed (een jaar geleden), moet ze ook voor vader zorgen die vanwege zijn verdriet veel te veel drinkt.
Dit boek stond in de grote vriendelijke 100, de lijst met de 100 meest favoriete kinderboeken. En ik kende het nog helemaal niet, én het is dit jaar verschenen. Als het nu al in het favorietenlijstje staat op plaats 34, boven De gorgels (37) en Rupsje nooitgenoeg (47) dan móet het wel iets bijzonders zijn!
En dat is het zeker, ik las nog nooit een boek over een ‘onzichtbare ziekte’ en een onzichtbaar ziekenhuis. In een bijzonder formaat met knallende illustraties wordt het verhaal van Lennox verteld. De vader van Lennox heeft de sikkelcelziekte. Een vrij veel voorkomende ziekte waar toch weinig over bekend is. Voor Lennox is het ook erg mysterieus. En wat heeft het sieraad van zijn vader, een gouden ketting met een hanger in de vorm van een maan ermee te maken?
Erg goed en toegankelijk geschreven, schitterend geïllustreerd in een ‘stoere’ stijl. Geschikt voor lezers vanaf 8 jaar ongeveer.
Een bijzondere samenwerking, gebaseerd op een idee van zo’n veertig jaar geleden, resulteerde in dit bijzondere, hartverwarmende verhaal dat opgeschreven is door Rindert Kromhout, maar afkomstig is uit het nog altijd levendige brein van Tonke Dragt (91 jaar!).
Een fijn boek met een knallende omslag voor de liefhebbers van Het leven van een loser, Max Modderman en Dagboek van een muts mét een serieuze ondertoon: hoofdpersoon Ross heeft oogkanker, krijgt zware behandelingen en worstelt met treiterijen in de klas.
Een boek waarin een overleden meisje, Cornelia, haar verhaal vertelt over het ‘hiernamaals’ op begraafplaats de Lindeheuvel. Zij is daar al sinds 1891 en maakte mee dat er vele nieuwe bewoners kwamen.
Op een dag is daar Olivia. Ze is ongeveer even oud als Cornelia is geworden en Cornelia gelooft dat ze vriendinnen kunnen worden. Olivia worstelt echter met haar plotselinge, te vroege dood. Cornelia wil haar helpen om het te verwerken.
Een ongebruikelijk boek. Een wonderlijk verhaal, je zou denken somber, maar het is toch ook troostend. Als je iemand hebt verloren hoop je misschien hem/haar nog te ‘voelen’, een signaal te krijgen. Het werpt vragen op over wat er is na de dood. Ik vond de schrijfstijl luchtig en het verhaal interessant en ontroerend. Geschikt vanaf 10 jaar ongeveer. Bijzonder boek!
Wow, wat een indrukwekkend boek, het nieuwste van Simone Arts: over een jongen die zijn zusje, die maar één maand oud werd, verliest.
Ondanks dat deze spoiler al gedeeld wordt achterop het boek is het een ongelooflijk spannend en goed geconstrueerd verhaal. Je leert de personages goed kennen, krijgt een hekel aan een aantal en gaat enorm houden van Vito, de jongen die naar de brugklas gaat en in eerste instantie helemaal niet zit te wachten op een broertje of zusje.
“Iedereen bij jou thuis is zo mooi en slank. Wat is er eigenlijk met jou gebeurd? Je bent er vast een van de melkboer.”
“Schep je nou nog een keer op?”
“Wist niet dat dikzakken konden rennen!”
Zomaar wat zinnen uit de bijzondere graphic novel die net is verschenen bij uitgeverij Luitingh-Sijthoff. Zinnen die je een koud gevoel geven. Die helaas nog steeds gezegd worden tegen mensen die ‘te dik’ zijn.
Dit boek is fantastisch. Het leest fijn: het verhaal over Toetanchamon, de farao met de handicap aan zijn voeten en zijn halfzus Amany die zijn vrouw wordt, is enorm spannend en meeslepend.
Wat moet ik toch over dit boek schrijven? Het maakt me stil en ik ben overdonderd. Dit verhaal over Marcel van 11 jaar die zijn zusje Mira verloor aan leukemie komt zo hard binnen: het is geen mooischrijverij, maar het staat vol met ontroerende zinnen, die een inkijk geven in het hoofd van een rouwend kind.