Regelmatig is het onderwerp van gesprek in een groep mensen: die reclames op sociale media die ‘alles’ van je lijken te weten, ook al heb je er niet eens naar gezocht. Steevast is er dan iemand die zegt: wist je dat je telefoon je afluistert? Als je nu zegt dat je op vakantie naar Spanje wil, krijg je vanavond aanbiedingen voor vliegreizen naar Barcelona. En misschien boek je hem ook nog, die vakantie. Kortom: we vinden onze telefoon eigenlijk best wel eng, maar tegelijk ook ontzettend handig. De sociale apps willen graag zoveel mogelijk van ons weten, en wij zijn zo stom om al die informatie ook gewoon te geven!
Abel is vrachtwagenchauffeur en hij vervoert varkens naar een slachthuis. Hij dacht er nooit echt over na, maar vandaag bedacht hij: dit wil ik niet meer, het is té vreselijk. En precies op die dag ontmoet hij Olle, een varken dat uit zijn vrachtwagen ontsnapte. Olle blijkt te kunnen praten! En omdat Abel met 100 varkens aan moet komen in plaats van 99, neemt hij Olle mee op de bijrijdersstoel.
Hét gat. Als je geen kinderen in de basisschoolleeftijd om je heen hebt, heb je geen idee waar dit over gaat. Vanaf een jaar of 6 gaan kinderen naar zwemles. Een heel belangrijk én superspannend onderdeel is het zwemmen door een gat: een groot zeil onder water waar een gat in zit. Ik weet nog dat mijn kinderen daar ook zenuwachtig over waren: lukt het om er doorheen te zwemmen?
Hoe is het om in deze tijd te leven? Je staat er niet vaak bij stil, maar het is een leuke en wezenlijke vraag. Wat kenmerkt onze tijd? Wat hebben we nu, wat er vroeger niet was? En hoe gaan we daarmee om? In Het vreemde verhaal van Violetta Viraal gaat Claudia Jong aan de haal met deze vraag. Ze voert een meisje ten tonele die helemaal ‘van nu’ is. Ze vraagt zich af hoe het is om in een andere tijd te leven. En ze krijgt de kans om dat te ontdekken…
Mariska Overman denderde de wereld van de jeugdliteratuur binnen met twee boeken die enorm veel indruk maakten: De zomer die alles was en Duizend stukjes overal. Haar unieke vertelstem werd direct herkend door het lezende publiek, en ze won dan ook een Zilveren Griffel voor haar debuut De zomer die alles was. Nu is dan haar derde boek verschenen: Wolfke. Een verhaal dat net even anders is dan haar vorige, voor iets jongere lezers, maar met dezelfde magie op elke pagina. Ik heb genoten van dit gelaagde verhaal, dat ontzettend goed in elkaar zit.
Coverillustratie Mark Janssen, vertaling Pauline Michgelsen
Klein wonder gaat over de twee kinderen Tick (10) en Leaf (5 jaar), die bij hun grootvader opgroeien. Ze zijn geen broers en ze weten niet precies waar ze vandaan komen. Maar ze hebben een veilige, warme plek in het land Ellia samen met hun sterke paard Kiezel. Grootvader is al een tijdje geleden overleden en nu moeten ze zich alleen zien te redden. Het verhaal begint als Tick in de verte op zee de schepen ziet van het volk van De Drenen, hun vijanden. Grootvader heeft altijd gezegd: als de Drenen komen, moet je vluchten. En dan ziet Tick ook nog een Jager, een levensgevaarlijke rover die voor de Drenen uit gaat om alvast zoveel mogelijk mensen uit de weg te ruimen.
Wat volgt is een tocht waarin twee jonge kinderen moeten vluchten voor hun leven, naar de Koningsburcht, een plek waar de Drenen niet kunnen komen. Tick verzamelde eigenlijk geheel toevallig waardevolle informatie waardoor hij en Leaf kunnen overleven. Tick is een slim en oplettend jongetje, die op het juiste moment het goede doet, en over het lot beslist van zijn geliefde land.
Kelly van Kempen kennen we natuurlijk al van haar series over De VriezelsenDe sterrensteen, verschenen bij uitgeverij Billy Bones. Maar voor haar laatste boek, Hotel Zweefkees, maakte ze de overstap naar uitgeverij Lemniscaat. Het werd luxe uitgegeven in een iets groter formaat, met aantrekkelijke illustraties van Marieke Nelissen. Dit boek is wat mij betreft de definitieve doorbraak van Van Kempen in kinderboekenland, ze heeft haar stijl gevonden.
Trouwe volgers weten dat ik fan ben van het werk van Tiny Fisscher (en ze is ook nog eens een heel leuk mens, weet ik nadat ik met haar in een jury heb gezeten!) Ik heb heel veel van haar boeken gelezen, ben onder de indruk van de diversiteit van haar oeuvre.
Maar de hertalingen van klassiekers (zoals Oliver twist, Sindbad de zeeman en Alleen op de wereld) hebben toch echt mijn voorkeur. Het komt door mijn voorliefde voor klassieke verhalen: ik vind het zo mooi hoe zij deze verhalen doorgeeft voor een volgende generatie met een frisse nieuwe stijl. En nu is daar weer een nieuwe hertaling: deze keer die van Alice in Wonderland!
“‘Wat er ook gebeurt’, zei ze, één ding kan niet veranderen. Zelfs in vodden en lompen kan ik nog steeds een prinses zijn, ben ik dat ook. Het is geen kunst om een prinses te zijn als je gekleed bent in gouden gewaden, het is een veel grotere prestatie om er een te zijn als niemand het aan je ziet.”
Frances Hodgson Burnett kennen de meesten van haar beroemde boek De geheime tuin, het lievelingsboek van Tonke Dragt. Sinds ik de hertaling van Imme Dros las is het ook een van mijn favorieten. Het verhaal uit 1911 gaat over hypochondrie en is typisch een verhaal uit die tijd, maar heeft toch ook nog zeggingskracht in onze tijd.
Bij Leopold verschenen achtereenvolgens De geheime tuin, De kleine lord en onlangs De kleine prinses in een mooie uitgave met een leeslint en goud op snee. De kleine prinses verscheen zelfs al eerder dan De geheime tuin, in 1905. Ik las het boek tijdens de kerstdagen en vond het betoverend mooi, ondanks dat het al zo oud is.
De kleine prinses gaat over Sara, die met haar vader in India woont. Hij besluit echter dat zij een goede opleiding moet hebben en stuurt Sara naar een kostschool in Engeland. Sara’s vader is erg rijk en het ontbreekt haar aan niks. Ze draagt de mooiste kleding, krijgt overdadige cadeaus en accessoires. Daardoor voelt Sara zich een prinses. Maar niet alleen van buiten lijkt ze dat, ook van binnen is ze ‘koninklijk’: vriendelijk, lief, vrijgevig en altijd bezorgd om anderen.
Op een dag slaat het noodlot toe: haar vader – die weer in India is – komt te overlijden. Hun fortuin gaat tegelijk in rook op. Van het ene op het andere moment is Sara straatarm. De directrice van de kostschool, mevrouw Minchin, heeft een ontzettende hekel aan Sara, maar dat probeert ze te verbergen: ze prijst haar juist de hemel in. Totdat haar geld weg is, dan begint ze haar het leven zuur te maken. Sara wordt het sloofje van Minchin, ze krijgt nauwelijks te eten en moet van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat hard werken. Geen mooie kleren meer, geen satijnen lakens en mooi speelgoed, wel een koude tochtige zolder waar ze op een plank moet slapen tussen de ratten.
Maar een prinses houdt altijd haar waardigheid, en zo weet Sara met behulp van haar fantasie en verbeeldingskracht te overleven met hulp van haar vriendinnen en bijzondere buren. Het verhaal komt tot een verrassend einde waarin alles bij elkaar komt.
Het meest opvallend aan de verhalen van Burnett is de rol van de verbeelding en het vermogen van het kind om zich steeds weer aan te passen aan veranderende omstandigheden. Het leven was rond 1905 heel wat minder comfortabel en kinderen durfden nog niet zo vaak in te gaan tegen volwassenen. Sara was een voorbeeld in die tijd, met haar goede gedrag maar ook met haar durf om zichzelf te blijven, ondanks alles. Geld en aanzien was in die tijd ook heel belangrijk, en betekende het verschil tussen gerespecteerd worden en veracht worden.
De schrijfstijl is door de frisse vertaling van Imme Dros vlot en gemakkelijk te volgen, maar behoudt de sfeer van toen. Er staat prachtige bloemrijke zinnen tussen, die je meenemen naar een andere tijd. Ook het gebruik van de alwetende verteller doet wat gedateerd aan, maar past hier prachtig in het verhaal. Als lezer weet je meer dan de personages, en dat is precies de bedoeling van de schrijfster.
Ik raad de boeken van Burnett nog steeds aan aan een jong publiek (9+). Het is prettig leesbaar, geeft een beeld van een andere tijd en leert ons dat het niet uitmaakt of je rijk of arm bent, iedereen kan zich een prins(es) voelen.
Bart Moeyaert is een bijzondere kinderboekenschrijver: zijn oeuvre is divers en verrassend, literair en tegelijk toegankelijk. Mijn lievelingsboek van hem is Morris de jongen die de hond vond, een boek over sneeuw en een hond die zijn eigen gang gaat, voor jonge lezers.
Ook zijn nieuwste boek, Atman!, is weer geschikt voor beginnende lezers. De ruime bladspiegel, grote letters en vele illustraties maken het tot een geschikt leesboek vanaf groep 4. Maar ook als voorleesboek is het heel fijn! De tekst leest als een lang gedicht, met een heerlijk ritme en veel vaart. En je wordt als lezer steeds verrast door de gekke wendingen in het verhaal.
Wijs met taal 