“We dragen allemaal de kaart van ons leven op onze huid, in de manier waarop we lopen, zelfs in de manier waarop we groeien.”
Isabella, de hoofdpersoon in Het meisje van inkt & sterren van Kiran Millwood Grave, leeft in een tijd en op een plaats die moeilijk te raden is. Het is in elk geval een eiland, waar ze nog nooit vanaf is geweest. De geschiedenis van het eiland is omgeven door mythes. Maar de overige werelddelen doen sterk denken aan de onze, met namen als Afrik en Euroop. Het zou kunnen dat dit verhaal zich afspeelt in het verre verleden, of juist in de toekomst.
Duidelijk is dat het leven op hun eiland, Joya, onzeker en grimmig is door het schrikbewind van de gouverneur. Hij houdt er strenge leefregels op na en de bewoners van het eiland mogen zich niet buiten het dorp waar ze wonen bewegen. Isabella is de dochter van een cartograaf. Zelf is ze ook goed in het vastleggen van haar omgeving met behulp van allerlei instrumenten, zoals het kompas, inkt en papier.
Als op een dag het bericht komt dat een klasgenootje van haar, Cata, spoorloos verdwenen is, wordt de sfeer in haar dorp nog grimmiger. De school gaat dicht. Isabella’s beste vriendin, Lupe, is de dochter van de gouverneur. Als zij hoort over Cata gaat ze er in haar eentje vandoor. En de gouverneur en zijn personeel gaan achter haar aan. Zonder goede kaartenmaker zijn ze echter niets, en dan komt Isabella – die zich voordoet als een jongen – goed van pas.
Wat volgt is een bloedstollende reis waarin je niets of niemand kunt vertrouwen. De sfeer is duister en angstaanjagend. De groep komt in allerlei dorpen op het eiland en treft daar sporen aan van een moordlustig wezen, die vele slachtoffers maakte. Wie of wat is dat wezen? En wat is hij van plan?
Het verhaal is spannend en bevat verwijzingen naar andere verhalen, zoals de Griekse mythologie (het labyrint) en The Hunger games. En het deed me op de een of andere manier ook denken aan de sfeer in Albatros van Yorick Goldewijk. Dood en verderf worden niet vermeden, het is geen verhaal voor tere kinderzieltjes. Daarom zou ik dit boek pas aanraden vanaf een jaar of 12, of als je zeker weet dat je kind dit aankan. Fans van de boeken van bijvoorbeeld Lucy Strange of Rima Orie kunnen hun hart ophalen met de prachtige vormgeving, de illustraties en de kaarten op het schutblad.
Kiran Millwood Hargrave schreef ook het boek Julia en de haai, over depressie bij een ouder en liefde voor de natuur. Dit is een heel ander boek, dat is wel goed om je te realiseren. Maar Millwood Hargrave bewijst met dit boek dat ze een zeer diverse schrijfster is. Ik ben benieuwd naar wat er nog meer van haar zal verschijnen!
Verschenen bij Ploegsma. Meer info op Kinderboeken.nl
Wijs met taal 