Taal- en leesplezier
Jacqueline Woodson, illustraties van Rafael Lopez
Voor veel kinderen is de eerste schooldag spannend. Maar als je uit een ander land, een andere cultuur komt, is het helemaal spannend of je ‘erbij past’.
Doorgaan met lezen “De dag dat jij begint”
Andersomdag! Waarom bestaat dat niet meer??!! Vroeger was dit de leukste dag van het jaar – de dag waarop alle kinderen volwassenen worden en de grote mensen naar school moeten, net als de kinderen het hele verdere jaar. Een feestdag! Een dag waarop alles mag, want de kinderen zijn de baas! Ze mogen kiezen wat ze eten, wat voor werk ze doen en mogen lekker laat naar bed. Was deze dag er nog maar… Maar helaas…
Gelukkig is dit leuke boek er nog! De tekst is geschreven in 1973 door Paul Biegel en onlangs geïllustreerd door Aron Dijkstra en uitgegeven door Gottmer. Wat een geweldig boek en wat past het prachtig bij het thema van de Kinderboekenweek 2021: worden wat je wil! Want kinderen willen maar één ding: groot worden. Grote mensen mogen alles, kunnen zelf kiezen wat ze willen worden.
De cover ziet er al veelbelovend uit met vrolijke kleuren en kinderen in ‘volwassenkleding’: onder andere een schoonmaker, een politieagent, een rechter en een kapper. Ze kijken allemaal blij, want ze mogen dus een dag in de schoenen staan van hun ouders en het beroep uitvoeren dat hun ouders doen! De feestelijke stemming wordt voorgezet in het vrolijke verhaal waarop de illustraties een fantastische meerwaarde vormen: er is veel te kijken en er staan leuke grapjes in zoals het boek De kleine kapitein dat voorgelezen wordt aan de ouders door het kind.
Fantastisch dus dat dit boek er is, inspirerend voor ouders en leerkrachten om in gesprek te gaan met kinderen: wat is het verschil tussen kinderen en grote mensen? Wat zou jij doen als je een dagje je vader of je moeder was? Moet er een andersomdag komen? Sommige gezinnen doen dat echt, een dag per jaar (of vaker) dat de kinderen alles mogen bepalen. Ook leuk om dat een keer in de vakantie te doen – al zal je dan moeten accepteren dat je ontbijt met snoep, pannenkoeken als avondeten eet en de hele dag in een pretpark zal rondhangen…
Dank Gottmer kinderboeken voor het recensie-exemplaar. Het komt in de pabo op de thematafel Worden wat je wil in de Kinderboekenweek!
Een oude dame ontmoet een tijger in het bos. Ze worden onafscheidelijk. Op een dag wordt de tijger ernstig ziek. Hij wil terug naar het land waar hij geboren is. Hoe gaat de oude dame om met het afscheid en het verdriet?
Een ontroerend en troostend verhaal over liefde en afscheid, vasthouden en loslaten. Met schitterende tekeningen en tekst van Jan Jutte.
Wat een enorm fijn debuut van bioloog en kinderboekenmaker Kim Veenman! Een prachtig vormgegeven groot formaat boek waarin de lezer rechtstreeks aangesproken wordt: “Hoe zou het zijn om te vliegen?”
Kim neemt ons mee als verteller met allerlei dieren die allemaal op verschillende manieren vliegen. De platen zien er prachtig uit! Vooral het perspectief verrast steeds: je ervaart echt hoe het is om van bovenaf dingen te bekijken. De koolmees ziet de koe op zijn rug, de ganzen zien een huis als een poppenhuisje.
De grootste verrassing zijn de onverwachte dieren die ook blijken te kunnen vliegen: eekhoorns en slangen! Dat maakt nieuwsgierig naar meer, en daarin voorziet het boek ook: achterin vertelt Kim meer over de dieren, op een hele leuke en begrijpelijke manier.
De vertelstijl vind ik het leukste van dit boek: je voelt echt dat de schrijver ons meeneemt in wat ze allemaal weet.
“Ik vergeet mezelf helemaal voor te stellen. Ik ben Kim, de bedenker en maker van dit boek. Ik schreef en tekende alles. En terwijl ik dat deed, ontdekte ik zoveel leuke, gave en spannende weetjes over alle vliegende dieren, dat ze niet allemaal op de bladzijden pasten. Jammer! Maar ik ga ze tóch aan je vertellen, hier achter in het boek.”
Een aanrader voor alle natuurliefhebbers en hun ouders en leerkrachten: om steeds weer opnieuw te lezen en vervolgens met nog meer verwondering naar dieren te kijken. Ik hoop dat er meer van dit soort mooie boeken zullen verschijnen gemaakt door Kim, want ze bieden ouders en leerkrachten veel inspiratie om met hun kinderen van de natuur te genieten!
Wat een fijn en sfeervol prentenboek! Heerlijk om keer op keer voor te lezen aan kinderen vanaf 3 jaar.
Het verhaal gaat over Julius de muis, die graag alleen is. Hij ontwijkt andere dieren en mensen, hij heeft gewoon niemand nodig. Hij heeft het enorm naar zijn zin in zijn holletje, dat er heel gezellig uit ziet met raampjes naar boven en versieringen aan de muur.
Tot op een dag de vos zijn nieuwsgierige neus door het raam van Julius steekt. ‘Ik kwam even kijken of je oké bent,’ loog de vos. Hij wilde de muis eigenlijk opeten, maar kwam vast te zitten in het raam van Julius. Julius besluit hem te helpen en in ruil daarvoor worden Julius en vos vrienden. Vos redt hem zelfs van een aanval door uil. Alleen zijn is fijn, maar soms heb je echt wel een vriend nodig!
Begrippen die naar voren komen in het boek zijn: alleen zijn, ontwijken, verstoppen, ontsnappen, vriendschap, samen zijn. Je kunt naar aanleiding van het verhaal mooie gesprekken voeren over alleen zijn en samen zijn: wat vind jij het fijnst? Wanneer voel je je alleen, wanneer heb je iemand nodig?
De warme platen zijn prachtig en er is veel op te zien. Aan het begin zijn er aanwijzingen dat vos in de buurt is: zien de kinderen het?
Een mooi nieuw prentenboek van Leopold: hier verkrijgbaar: https://www.kinderboeken.nl/boek/julius-muis-2/ of bij je lokale boekhandel!
Een verdrietige Bonkie kijkt je aan vanaf de voorkant van het boek. Wat is er met Bonkie aan de hand? Waarom is hij niet blij? Een mooie eerste vraag aan kleuters voordat je begint met het voorlezen van dit fijne prentenboek dat kinderen leert hoe je problemen inzichtelijk kunt maken en op kunt lossen.
Bonkie is verdrietig geworden nadat hij een wandelingetje door het bos heeft gemaakt (hebben we dat niet allemaal weleens?) Vos luistert naar hem (wat fijn!). Bonkie heeft gezien dat zijn vrienden ruzie met elkaar maken. Hij begrijpt het niet. Waarom doen ze dat? Samen met Vos gaat hij uitzoeken wat er precies aan de hand is.
Dat blijkt nog best ingewikkeld! Hier worden jonge kinderen uitgedaagd om mee te denken met Bonkie en Vos. Het blijkt een opeenstapeling van gebeurtenissen: Beer en Das maken ruzie: Eekhoorn schrikt daarvan en er breekt een tak af van een grote boom als hij wegvlucht, de tak komt op het muizenhol terecht, Eekhoorn valt bovenop Evert het zwijntje… Nu Bonkie en Vos weten hoe het zit, kunnen ze een oplossing bedenken.
Je kunt een mooie les kritisch luisteren met dit boek geven en de kinderen zelf oplossingen voor problemen laten bedenken, bijvoorbeeld bij een ruzie op het schoolplein. De gebeurtenissen kun je schematisch uitwerken met plaatjes en pijlen. Opkomen voor jezelf, zelf nadenken en goed luisteren naar een ander zijn begrippen die aan de orde kunnen komen.
De mooie tekeningen en heldere tekst maken dit boek tot een feest om te lezen en te bekijken. Bonkie is een schattig personage waar kleuters zich vast mee kunnen identificeren. Gelukkig is hij aan het eind van het boek niet meer verdrietig en kan hij weer koekjes bakken! (En: het recept staat ook nog achterin het boek). De moraal van het verhaal: koekjes helpen! Altijd!
Loes Riphagen kennen we nu natuurlijk allemaal van het prentenboek van het jaar – Coco kan het! – maar ze heeft al een vrij groot oeuvre opgebouwd met allemaal prentenboeken die een uniek karakter hebben. Zoals Zzz, De kusjeskrokodil en Huisbeestenboel. De boeken kenmerken zich door de maffe beestjes die Riphagen tekent (vaak met neuzen als olifantenslurfjes) en de vele details op elke bladzijde, zodat er veel te zien en te ontdekken (en te lachen) is.
Ook Kom mee, Kees is weer een prachtig prentenboek. Dat begint al met de kaft, die is lekker zacht en fijn om te aaien. Zo kan een boek zomaar een lievelingsboek van een kleuter worden.
Kom mee, Kees gaat over twee kikkers: een vader en een zoon, die op een dag een spannende brief krijgen: er is een concert van hun favoriete band, De Kwakers. Al op de eerste bladzijden schiet ik in de lach, want papa is Coco kan het! aan het lezen en er hangen grappige tegeltjes aan de muur (“Hier maj plat proaten”). De ladder is gemaakt van lucifersstokjes en in de kast staat een doos met ‘troep’. De bladzijden zijn vrij donker, omdat we in het hol van de kikkers zijn en er ligt ook een laagje water op de grond.
Vader en zoon gaan op weg naar het concert en onderweg wordt Kees afgeleid door al het moois dat in de natuur te vinden is. Daardoor komen ze bijna te laat. En dan wordt papa bijna opgegeten door een snoek! Kees, de held, redt gelukkig zijn vader, maar ze missen wel het concert. Maar, zegt papa, “dat geeft niks, Kees. De weg hiernaartoe was mooi en spannend genoeg.” Kees valt in slaap op de rug van zijn vader.
Ik vind het altijd fijn als een prentenboek eindigt met slapen. De lievelingsprentenboeken van mijn kinderen eindigden ook altijd met ‘welterusten’.
Dit boek wordt vast en zeker het lievelingsboek van vele kleuters. Het leest heerlijk voor, er is veel te kijken en het verhaal geeft stof tot gesprek: de weg ergens naartoe (bijvoorbeeld de boottocht naar een eiland!) kan soms bijna mooier zijn dan de vakantie.
Hoe zou jij aan een buitenaards wezen uitleggen wat de aarde is? Wat erop leeft, hoe we met elkaar omgaan en wat we belangrijk vinden?
Sophie Blackall schreef en illustreerde dit prachtige boek nadat ze vele landen had bezocht en vele kinderen had gesproken. Ze wilde een ‘wereldboek’ maken voor alle kinderen, zodat zij zich erin zouden herkennen. Met een belangrijke les: de aarde is van ons allemaal.
Dit is het geworden. Wat een heerlijk boek. Prachtige tekeningen en een ijzersterke tekst (goed vertaald door Hans en Monique Hagen). Een echt kijk- en samenleesboek. Om steeds weer opnieuw te bekijken. Verschenen bij uitgeverij Querido.
De oma van Babu is net overleden en heeft een belofte gedaan: op de momenten dat je me mist, dan ben ik heel dicht bij je. Babu (betekent letterlijk klein jongetje) gaat steeds naar haar op zoek. Hij denkt dat hij haar nergens ziet, maar ze is er wel: subtiel, in een vogel, een aapje of een vlinder. Babu heeft eerst helemaal geen oog voor het kleine:
‘Vogel! Laat me met rust! Zo kan ik niet nadenken!’
Hoe harder Babu zijn best doet, hoe minder hij oma ‘ziet’. Oma zit dus niet in grote dingen, maar juist in het kleine, zoals de schaduw die onder de boom is. Dat leert hij van zijn opa: hij wijst hem erop dat oma altijd al bij hem was: altijd dichtbij.
Mark Janssen heeft enorm veel prentenboeken en kinderboeken geïllustreerd. Afgelopen jaren verschenen bijzondere boeken zoals Eiland, Raar en Dino’s bestaan niet. Daar staan illustraties in met veel knallende kleuren, maar dit nieuwe boek is opeens heel sober en ingetogen in zwart-wit vormgegeven.
Het is echt een prachtig en ontroerend boek. Het samenspel van beeld en tekst werkt enorm goed. Het is niet sentimenteel of dramatisch, maar juist verwonderend en beschouwend. Zoals kinderen naar de wereld kunnen kijken: onbevangen en nieuwsgierig. Babu heeft een les geleerd aan het eind van het verhaal en als lezer blijf je achter met een gevoel van rust en ‘het is goed zo’. Hoe moeilijk een verlies ook is, er is altijd troost.
Een boek dus om samen met kinderen te praten over rouwverwerking: hoe ga je om met verlies? Zie jij weleens een ‘teken’ van iemand die je bent verloren? Wat doe jij als je iemand mist?
Ik luisterde de Grote Vriendelijke Podcast waarin Mark Janssen geïnterviewd werd, en daaruit haalde ik het onderstaande:
In dit prentenboek komt de spirituele kant van Mark Janssen naar boven. Hij wil in dit verhaal stil staan bij de momenten waarop je als nabestaande ‘voelt’ dat iemand bij je is, bijvoorbeeld door een geur, een voorwerp, een geluid, een vlinder of een vogel.
Het is een boek dat echt alleen in Nepal kan spelen, de illustraties ademen een sfeer die past bij Azië en het spirituele. Mark Janssen koos bewust voor zwart-wit omdat hij denkt dat het verhaal niet meer nodig heeft. Het is een combinatie van heel natuurgetrouwe tekeningen en meer geabstraheerde beelden. Mark Janssen baseerde zijn tekeningen op foto’s die hij in Nepal maakte.
Mark zet zich in voor stichting Thang: hij werkt eraan mee om in Nepal het lezen te promoten en draagt daaraan bij door kinderboeken naar scholen te brengen.
Luister ook vooral de laatste Grote Vriendelijke Podcast waarin Mark Janssen wordt geïnterviewd via www.degrotevriendelijkepodcast.nl
Ik ontving van Lemniscaat een recensie-exemplaar van dit boek. Er zijn twee versies: een luxe uitgave (art edition) met dikker papier en een originele zeefdruk en een iets eenvoudiger uitgave, maar ook prachtig met goud op snee.
#altijddichtbij #markjanssen #lemniscaat #zwartwit #rouwverwerking #rouw #prentenboeken #nepal #kinderboeken #lezen #boekenliefdeNL #leesbevordering #bookblogger #boekpromotie #boekenliefde #ikleesjeugd #ikleeskinderboeken #bookstagrammer #lezenisleuk #ikleesnu #bookstagram
Ik heb mijn lievelingsprentenboek gevonden. Het was er altijd al, maar ik had het niet zelf in mijn bezit, ik leende het altijd uit onze pabo-bieb en las het steevast voor aan de eerstejaars studenten. Als voorbeeld van hoe het volgens mij moet: een prentenboek maken waarvan elk woord raak is, waarmee je in gesprek komt met kinderen en echt belangrijke thema’s aansnijdt: verheugen, jokken, schamen, niet durven vertellen, een geheim bewaren, een probleem oplossen, eerlijk zijn.
Doorgaan met lezen “Bijna jarig – Imme Dros”
Wijs met taal 