Zelf lezen

De nacht van Ronke – Jef Aerts

Als je het niet bent, is het onmogelijk om je voor te stellen hoe het is om blind te zijn. Je ogen dichtdoen is niet genoeg. Blinde mensen hebben veel gevoeligere andere zintuigen en ‘zien’ soms zelfs kleuren als ze dichtbij iets of iemand zijn.

Ronke heeft dat ook. Haar buddy Nouri, aangewezen tijdens een sterrenwachtkamp waar ze aan mee doet, is bijvoorbeeld knalgroen. En ‘Stardust’, de virtuele vriend van Nouri met wie hij chat in de game, is blauw. Ronke houdt wel van sterrenkunde, maar eigenlijk vooral van hardlopen, héél hard lopen. Maar ja, blind zijn en rennen is een lastige combinatie. Daarom rent Ronke ‘ter plaatse’: ze rent op een plek heel hard en beeldt zich in dat ze op het strand is, hoort zelfs de meeuwen boven zich en de wind door het helmgras wuiven. Zo levendig is haar fantasie.

En haar fantasie zorgt er ook voor dat ze samen met Nouri wegloopt van het kamp om stiekem ergens te gaan rennen ‘in het echt’, eerst aan de arm van Nouri, maar later los en vrij omdat ze op een startbaan van een militair vliegveld is.

Het verhaal bouwt enorm op in spanning. Het rustige begin is verraderlijk: opeens zitten we middenin een spannende scène waarin Ronke in haar eentje op de heide haar weg probeert te vinden op zoek naar… de opa van Nouri??? Hoe dat zo is gekomen moet je echt zelf gaan lezen.

“Ik racete zo hard ik kon. Het leek wel een wedstrijd tegen mezelf. Of liever: tegen mijn vroegere zelf.”

Dit is weer zo’n prachtig en meeslepend boek zoals we die van Jef Aerts (onder andere De blauwe vleugels) kennen. Zintuiglijke taal, prachtige zinnen en een enorme spanning gecombineerd met de moderne snufjes van nu: een sprekende telefoon, social media, games en chatten met mensen die zich anders voordoen. De schrijfstijl deed me ook wat denken aan de boeken van Anna Woltz.

“Als je rent, verzin je een verhaal. Iedere stap is een woord, ieder baantje een nieuwe zin. Ren een klein stukje de andere kant op en je hele verhaal verandert mee.”

Een aanrader voor kinderen die houden van spannende verhalen en tegelijkertijd iets willen leren over menselijke gevoelens en blind zijn.

Zelf lezen

De geest en het meisje – Lucy Strange

Wat een spannend en mysterieus boek weer van Lucy Strange. Ook haar vorige twee boeken (Het geheim van het Nachtegaalbos en Ons kasteel aan zee) heb ik verslonden. Strange heeft een schrijfstijl die intrigeert: je bevindt je na 2 bladzijden al direct in een andere tijd (in dit geval meer dan 120 jaar geleden) op een andere plaats (Engeland) en je voelt je daar heerlijk comfortabel, alsof je er zelf bij bent. Hoewel, comfortabel: het is een griezelige setting: een diep en donker meer, oude landhuizen zonder elektriciteit en stromend water en ijzige kou.

Doorgaan met lezen “De geest en het meisje – Lucy Strange”
Zelf lezen

Het verloren meisje – S.E. Durrant

Iris woont in Brighton, een winderig stadje onder Londen, bekend van de pier en het brede strand. Het huis waar ze met haar ouders en haar drukke tweelingbroer en -zus woont staat heel erg op de wind en haar kamer is vochtig en zit vol met schimmel. Daarom gaat Iris tijdelijk bij haar oma, Mimi, wonen, die gelukkig dichtbij woont.

Mimi is een geweldige oma, zo’n oma die je wenst: ze doet gekke dingen, is lief en knuffelig. Maar er is één ding dat ingewikkeld is: het huis van Mimi staat vol met dozen en troep én haar oma is wel erg vaak in de war. Iris kan het niks schelen, ze geniet van de gesprekken met haar oma, samen koken, het zwemmen in de zee (ook in de herfst en winter). Iris is erg op zichzelf, heeft geen vrienden maar vindt dat ook niet zo erg. Totdat ze haar buurjongen Mason ontmoet. Hij wil graag vrienden worden, maar Iris ziet dat niet zo zitten. Desondanks trekken ze veel met elkaar op.

Dan ontrafelt zich het verhaal. Mason en Iris ontdekken steeds meer over de geschiedenis van oma. Mimi vertelde dat ze een nichtje had, Coral, die is verdronken op 2-jarige leeftijd bij een ramp op zee. Mimi doet steeds meer rare dingen: ze lijkt niet alleen in de war, maar vergeet af en toe ook wie Iris is. Iris vertelt het niet aan haar ouders, want ze wil bij oma blijven wonen. In plaats daarvan schrijft ze alles op wat haar oma moet onthouden, bijvoorbeeld:

⁃ In de keuken gebruik je geen paraplu

⁃ Ga niet op sloffen naar de zee

⁃ Je kleindochter heet Iris: als ze haar schooluniform aan heeft moet ze die dag naar school

⁃ Katten houden niet van cornflakes

⁃ In een cake moeten eieren, anders wordt het droog

De lijstjes die Iris maakt, geven houvast in het verhaal. Het is tragisch, maar tegelijk ook grappig dat oma zoveel vergeet. Als haar ouders het op een gegeven moment ook ontdekken, laten ze haar onderzoeken. En dan wordt Iris’ angst bewaarheid: oma is dement. Gelukkig komen we op het eind van het boek nog iets belangrijks te weten over Coral.

Ik vind het een mooi en ‘klein’ boek over een belangrijk maatschappelijk thema: dementie. Veel kinderen krijgen ermee te maken. Het kan erg verwarrend zijn. Waarom weet mijn opa of oma mijn naam niet meer, of denken ze dat ik mijn moeder ben? De Engelse titel – Talking to the Moon – vind ik ook erg goed bij het boek passen. Oma praat namelijk met de maan “omdat die er altijd is”.

Het is niet een heel gemakkelijk boek. Ondanks dat het wel soepel leest is het geschikt voor 10+. Er zitten toch veel elementen in waarvoor je iets van ‘de wereld’ moet weten. Als je met jongere kinderen in gesprek wil gaan over dementie, raad ik Josephina een naam als een piano aan. Dit boek is al geschikt vanaf groep 2.

Ik kreeg het boek van Lemniscaat als recensie-exemplaar. Meer weten of een inkijkfragment lezen? Kijk op https://www.lemniscaat.nl/boeken/het-verloren-meisje/ Hier staan ook prachtige lessuggesties om met het boek aan de slag te gaan in de klas.

Zelf lezen

Het vuurhuisje – Keir Graff

Stel je een minihuisje op wielen voor waar de vlammen uit het dak slaan, volgepropt met 2 broers en een zus die ruzie maken, een kok, een bewaker, een stiefmoeder, een vervelend broertje en een heleboel dieren; terwijl het, omringd door een kudde op hol geslagen koeien met een noodgang een brandend bos uit wordt gereden door een pick-up truck. Zie je het voor je??

Dit is het slotstuk van het hilarische en enorm spannende nieuwe boek van Keir Graff (bekend van De spooktoren en Het luciferkasteel), dat zich afspeelt in de bossen van Californië, waar helaas ook in het echt soms enorme bosbranden ontstaan.

Hoe komen al die mensen in dat kleine huisje, vraag je je af. Tja, het is een maffe samenloop van omstandigheden die begint op de dag dat de vader van hoofdpersoon Dagmar te horen krijgt dat de kopers van zijn eigenhandig gebouwde Tiny House de aankoop terugtrekken. Ze besluiten er met hun samengestelde gezin (met stiefmoeder en halfbroertje) zelf in te gaan wonen (oké, ze zijn ook failliet dus een andere keuze is er niet).

Daar is Dagmar niet blij mee! Ze moet afscheid nemen van haar oude leventje en van haar vrienden; ze zetten hun Tiny House op een verlaten stuk bos waar niets te beleven is.

…denkt Dagmar. Totdat ze op onderzoek uit gaat en een vreemd huis ontdekt en een nog vreemdere jongen, Blake. Bij gebrek aan andere afleiding zoekt ze contact met hem en ontdekt de familiegeheimen van zijn steenrijke ouders, oom en tante. Geld maakt niet gelukkig: dat kunnen we wel leren van dit verhaal – sterker nog: je kunt er knallende ruzie over krijgen.

Ik ben fan van deze schrijver na het lezen van dit boek en ben dan ook benieuwd naar zijn andere boeken. Het leest als een trein en zit vol woordgrappen (hulde aan vertaler Annemarie de Vries). Ik denk dat lezers vanaf een jaar of 10 hiervan zullen smullen. Lezers die ook houden van bijvoorbeeld Keverjongen (M.G. Leonard), de serie Costa Banana (Jozua Douglas) en de boeken van David Walliams. Ook heerlijk om voor te lezen in de klas!

Ik ontving het boek van De leukste kinderboeken: het verscheen bij Van Holkema & Warendorf. Bestel het boek hier.

Voorleesboeken, Zelf lezen

Mijn dagen met niets – Mireille Geus

Het eerste kinderboek dat ik las dat over de Corona-crisis gaat! Fel realistisch dus en eigenlijk ook niet iets waar ik nu zin in heb, zo vlak na de persconferentie van 13 oktober waarin wordt aangekondigd dat Nederland weer in gedeeltelijke lockdown gaat.

Toch pakte het boek me snel in, en dat komt vooral door de sympathieke hoofdpersonen: de Surinaamse Elshontely en haar moeder, die al drie weken noodgedwongen thuis zitten vanwege de Corona-maatregelen. Elshontely verveelt zich enorm, want die paar uurtjes school op de laptop per dag zijn nooit genoeg en alle dingen die ze nog moesten doen – kamer opruimen, schoonmaken enz. – zijn al gedaan. Haar moeder naait de hele dag onafgebroken mondkapjes van Elshontely’s oude kleding en bedenkt op een dag iets om de verveling te verdrijven: een hengel.

Met de hengel vangen ze Niets, want zo noemen ze het ‘diertje’ dat ze vangen. Alleen: ze zien het eigenlijk helemaal niet! Is Niets er wel? Vanaf dat moment krijgt het verhaal een vreemde wending: speelt haar moeder het spelletje mee? Elshontely verzorgt Niets met zeer veel liefde. Het eet ook erg veel. En Niets groeit! Het wordt zo groot dat het niet meer in hun kleine huis past!

Het boek leest heerlijk en is geschikt vanaf 8 jaar denk ik. Het is ook leuk om voor te lezen (in de klas) en met kinderen te bespreken wat ze van het verhaal vinden. Het leent zich voor mooie filosofische vragen zoals: als je iets niet ziet, bestaat het dan niet? Kun je gehecht raken aan een onzichtbare vriend?

Het thema van het boek is verbeelding en fantasie. De Corona-crisis is een belangrijk motief: doordat we allemaal thuis komen te zitten wordt onze wereld kleiner. We gaan meer ‘in ons eigen hoofd zitten’. We gaan naar het ‘nieuwe normaal’: maar wat is dat eigenlijk? Bestaat ‘gewoon normaal’ wel?

Kortom: een intrigerend boek. Bijzonder actueel ook, we weten nog niet waar Corona zal eindigen en wat er nog staat te gebeuren. Zeker is dat de kinderen van deze generatie niet om Corona heen kunnen. Er zullen vast meer boeken verschijnen waarin onze nieuwe leefomstandigheden – de 1,5 meter, de hygiëneregels, mondkapjes en regels over groepsgrootte – een rol spelen. Ik moet er een beetje aan wennen, maar ik vind het ook mooi. En de manier waarop Mireille Geus het heeft gedaan is erg bijzonder. Ze heeft een heerlijke schrijfstijl: direct en zonder poespas. De karakters komen echt tot leven.

Ik zou willen zeggen: lees het boek ook, ik ben benieuwd wat je ervan vindt!

Ik ontving het boek als recensie-exemplaar van Lemniscaat.

Voorleesboeken, Zelf lezen

Briefjes voor Pelle – Marlies Slegers

Een jaar geleden overleed de vader van Pelle. Hij en zijn moeder blijven alleen over. Het lijkt of alles stil is blijven staan: ‘het leven is een zoutloze soep geworden’. Pelle (12 jaar) is echter ook gewoon een tiener en bovendien hoogbegaafd: hij ging op zoek naar manieren om met zijn verdriet om te gaan. Zijn oplossing: als hij tranen voelt opkomen denkt hij aan gedetailleerde feiten, zoals het aantal cellen in je lichaam, de draagkracht van een mier of een zo lang mogelijke reeks priemgetallen. Dat sleept hem erdoorheen.

Doorgaan met lezen “Briefjes voor Pelle – Marlies Slegers”
Zelf lezen

De onbekende – Danny de Vos

Denk jij dat je alles weet over je familie? Deze prikkelende ondertitel is goed gekozen, want hierdoor word je heel nieuwsgierig naar dit boek. De mysterieuze cover doet de rest: waar gaat dit over?

Danny de Vos is voor mij ook een onbekende (auteur), maar vanaf nu houd ik hem in de gaten: wat een heerlijk boek schreef hij. Spannend en met een mooie en interessante boodschap.

Ella is een doodgewoon meisje van 12 jaar. Het enige abnormale is dat ze van haar twee opa’s en oma’s maar de helft kent. De vader van haar vader is overleden en zijn vrouw heeft ze maar een paar keer gezien. Toch stuurt deze oma haar plotseling een kaart: of ze op bezoek wil komen. Haar ouders vinden het geen goed idee. Oma Astrid blijft echter aandringen. En in de zomer is het dan eindelijk zover: ze mag alleen logeren.

Ella heeft er niet veel zin in, maar vindt het tegelijkertijd wel spannend. En spannend wordt het. Er hangt een mysterieuze sfeer op het enorme landgoed waar haar oma woont. En gaandeweg wordt ze meegenomen in geheimen van haar familie.

Het is heerlijk geschreven met veel vaart, maar ook niet kinderachtig: het zou ook een boek voor volwassenen kunnen zijn. Ella leert vooral zichzelf goed kennen. En ze leert een belangrijke levensles: alle keuzes die je maakt hebben gevolgen.

“Ik heb mijn oma nauwelijks gekend, maar toch heeft ze me veel geleerd. Bijvoorbeeld: als je iemand echt wil leren kennen, let dan op waar hij of zij voor kiest. En dat je altijd minstens één droom moet hebben. En dat je eigen leven een stukje is van een héél uitgebreid verhaal met een heleboel personages.”

Ella is een stoer en zelfbewust meisje en ze leeft helemaal in de tijd van nu, met TikTok, YouTube en WhatsApp. Ze wordt geconfronteerd met een verleden en schrikt er niet voor terug om actie te ondernemen. De ideale ingrediënten voor een spannend verhaal.

Ik ben enthousiast: dit boek is geschikt voor lezers vanaf 12 jaar die serieus genomen willen worden.

Bedankt kinderboeken.nl voor het recensie-exemplaar!

Meer info op https://www.kinderboeken.nl/boek/de-onbekende/

Voorleesboeken, Zelf lezen

Wij blijven bij elkaar – Martine Letterie

Van uitgeverij Leopold ontving ik een recensie-exemplaar van Wij blijven bij elkaar, het nieuwste boek van Martine Letterie. Zij is een aantal weken geleden (begin maart 2020) nog bij ons op de pabo (NHL Stenden Groningen) geweest om te vertellen over het boek Groeten van Leo en dat heeft veel indruk op mij en de studenten gemaakt. Daarom was ik erg nieuwsgierig naar dit nieuwe boek van Martine Letterie, waarin ze de geschiedenis van de familie Birnbaum ‘van binnenuit’ beschrijft.

Doorgaan met lezen “Wij blijven bij elkaar – Martine Letterie”
Prentenboeken

Het meisje dat nevel weefde -Agnès de Lestrade & Valeria Docampo

Een bijzonder vormgegeven boek met ‘mist’ tussen de bladzijden. Een verstild verhaal met weinig woorden van een meisje dat in de steek gelaten is door haar ouders. Plaats en tijd zijn niet relevant, en ook het hoe en waarom niet. Alleen de terugkomst van haar vader en de liefde die hij voor haar heeft. ‘Het is niet omdat je me niet ziet, dat ik er niet ben. Volgende week zondag kom ik naar je toe. Wacht op mij. Papa.’ Voor dromerige kinderen die genieten van de mooie platen en een verhaal dat meer vragen oproept dan antwoorden geeft. Een prachtige toevoeging aan onze jeugdliteratuur, dit bijzondere boek.

‘Het is niet omdat je me niet ziet, dat ik er niet ben. Volgende week zondag kom ik naar je toe. Wacht op mij. Papa.’

Voorleesboeken, Zelf lezen

Homme en het noodgeval – Annejan Mieras

Toen ik begon met lezen moest ik denken aan De grote verboden zolder van Edward van de Vendel – in dit boek dringt ook een groot, vreemd, zonderling meisje zomaar het leven van een jongetje binnen. Zijn ouders nemen Pien in huis, omdat haar moeder opgenomen moet worden. Maar Homme weet verder niks. Hij kan alleen maar naar de omstandigheden gissen. Hij vindt Pien vies, eng en een indringer en ze slaapt ook nog in zijn kamer in zijn bed. Langzamerhand ontstaat er toch een band tussen Homme en Pien en leert hij haar waarderen. Pien is een dichter en ‘kan heel goed kijken’. De schrijver Annejan Mieras verwijst in dit boek naar de dichter Wislawa Szymborska en haar gedicht Het moment. Mooi hoe hij dat gedaan heeft. Maar het boek leest vlot en je zit dicht op de huid van Homme, een ontroerend en mooi jongetje dat ‘ijzerdieren’ maakt van oude fietsonderdelen. Bijzonder boek!

Doorgaan met lezen “Homme en het noodgeval – Annejan Mieras”