Onze zoon van 16 jaar is al heel lang een echte gamer. Boeken vond hij vroeger wel leuk, vooral als hij voorgelezen werd. Maar toen hij Minecraft en later Fortnite ontdekte ging hij daar helemaal in op.
Voelt jouw huis veilig? Sluit je je weleens op in je kamer, onder een dekentje of met het licht uit, om zo niks te horen of te merken van wat er om je heen gebeurt? In landen waar de oorlog dichterbij komt is het voor veel kinderen aan de orde van de dag. Ze horen en voelen de hele dag de dreiging. Je kunt vluchten… maar je kunt ook blijven.
Als je er even doorheen zit en je voelt je stom en sip, kijk dan eens naar de natuur om je heen. Het kan je kamerplant zijn, een hooiwagenspin in de hoek van de kamer of je eigen huisdier. Wat een kunst is het toch hoe dieren en planten in elkaar zitten. Ik kijk graag naar details, zoals kleine insecten buiten, of mos tussen tegels. En het blijft fascinerend om de natuur te bekijken als hij zijn gang gaat: de golven die heen en weer gaan, vogels die scharrelen langs de waterkant, een kikker die een mug vangt.
Huisdieren zijn onze vrienden, onze familie, onze trouwe huisgenoten waar we een band mee opbouwen en die we niet kunnen missen. Als je thuis komt zijn ze blij dat je er bent, ze zijn altijd vrolijk en lief. En als je man net is overleden is dat precies wat je nodig hebt.
Wat associeer jij met kerstmis? Een kerstboom, kaarsjes, cadeautjes en veel eten? Of juist heel andere dingen? Ik hoor steeds meer om me heen dat mensen kerst op verschillende manieren vieren. Van de oorspronkelijke christelijke oorsprong tot aan de Coca cola-kerstman en alles daar tussenin. Er zijn veel invloeden vanuit het buitenland, en echt niet alleen vanuit Amerika. En het is allemaal prima wat mij betreft, als je maar een fijne tijd hebt!
Een nieuw boek van Julie de Graaf! En ik weet zeker dat zij het geschreven heeft, en niet iemand anders of een robot, want ik herken haar schrijfstijl van haar vorige boek. Hoezo ‘weet je dat zeker’? Nou, omdat Julie de Graaf op 66 en 67 de proef op de som neemt: ze schotelt de lezer twee teksten voor: één is geschreven door haarzelf en de ander door AI. De grote vraag: herken jij Julie??? Pfff, nou gelukkig, ik wel! Oké, over naar dit boek…
Las jij ook al Mijn jaar in een tent? Dan kan het bijna niet anders dan dat je ook bent gaan houden van Zwaan en Bonk – die eigenlijk Finn heet – en dat je als een blok gevallen bent voor het ontroerende verhaal van een meisje dat iets wil doen voor mensen in vluchtelingenkampen.
Lees hier mijn bespreking van Mijn jaar in een tent.
Wat een hartverwarmend boek! Ondanks dat het over een moeilijke thema gaat – scheiden – heeft Jorine Lamsma een opbeurend en positief verhaal geschreven over twee bff’s die elkaar door dik en dun steunen.
Sammie is een helper. Zo iemand die altijd eerst aan een ander denkt, en daarna misschien pas eens aan zichzelf. Ze leeft een vreemd verscheurd leven, met een stugge, stille vader op een grote boerderij en een moeder en een zus die in de stad zijn gaan wonen.
Een debuut bij Lemniscaat! Daar ben ik natuurlijk erg nieuwsgierig naar. Dat jouw verhaal uit enorme stapels manuscripten wordt gepikt, is een eer en een bevestiging dat je iets moois en bijzonders hebt gemaakt. Dan zijn de verwachtingen hooggespannen!