Als iedereen in de zomervakantie vertrekt naar verre of andere oorden en jij thuis moet blijven omdat jij geen geld hebt, voel je je wel flink shit. Het is intens confronterend en maakt in één klap duidelijk dat je niet mee kan doen en niet mee kan praten in het kringgesprek na de vakantie. Je kunt natuurlijk zeggen dat je Tuinesië was, aan de Costa del Gardenia, en dat je een heerlijke Holistay hebt gehad. Dan lijkt het nog ergens op. Derk Visser noemt het in zijn nieuwste boek Gran balconia: vakantie op eigen balkon.
Zoals we gewend zijn van de boeken van Anna van Praag is het verhaal meer dan wat er geschreven staat. Er hangt iets tussen de regels als mistflarden, iets wat je probeert te grijpen en net als je denkt dat dat lukt, zet de auteur je op het verkeerde been. Juno, een van de twee hoofdpersonen uit Waar ben je? doet zeker mee aan het optrekken van die mist: ze is altijd al dol geweest op speurtochten, raadsels, escape rooms en challenges verzinnen. Totdat ze op een dag zelf in mist opgaat. Ze laat van de ene op de andere dag niks meer van zich horen. Omdat ze al 18 jaar is, denken haar moeder en broer Milan (15) dat ze gewoon even rust nodig heeft. Maar haar verdwijning duurt wel erg lang…
Geen boek voor tere zieltjes! Wel een boek voor wie zin heeft in een fijne portie griezelen, zwarte horror, dood en verderf, wetenschappelijke experimenten en straatschoffies.
Wat is het toch heerlijk als het boek waarin je zit te lezen zo spannend is, dat je ernaar uitkijkt om weer verder te kunnen, je je ogen probeert open te houden, want je nog niet wilt slapen omdat je wilt weten hoe het afloopt…
Dat gebeurde mij met het nieuwste boek van Selma Noort: Als de hemel valt.
Anke Kranendonk, bekend schrijfster van boeken voor jonge lezers (o.a. Kees naar de koeien, Kapitein Kees en Slaap je al?) is al sinds 1993 kinderboekenschrijver, maar speelde ook diverse rollen in tv-series (Buurman Bolle!) en geeft les aan de Schrijversacademie. Nu is er een nieuw boek van haar verschenen bij Querido: Brand. Het is een boek voor jongeren (15+) met vrij heftige thema’s.
Van dit boek krijg je zin in lange, warme zomeravonden. In kampvuren, dammetjes bouwen in een riviertje, slapen in een slaapzak en luisteren naar een Frans bandje op het terrasje van een gezellige kleine camping. Ook al houd je misschien niet van kamperen, door dit boek krijg je er écht zin in, geloof mij.
Jay gaat met zijn ouders naar de camping waar ze al voor de 13e keer komen. Jay heeft in al die jaren allemaal vrienden gemaakt en heeft zin om ze te zien, maar is ook wel zenuwachtig. Vorig jaar hebben ze namelijk een jaartje overgeslagen: zijn vader kreeg corona en herstelde daar niet van – het werd postcovid. Daardoor is het bedrijf dat hij met zijn moeder had, een sportschool, failliet gegaan. Ondanks hun geldproblemen zijn ze dit jaar wel weer op vakantie gegaan.
Jay is blij dat hij zijn vrienden weer ziet, maar hij kan zijn ogen vooral niet afhouden van de 19-jarige Lilou, die bij de camping werkt. Jay is met zijn 16 jaar flink jonger, maar ziet er ouder uit. Zou hij haar kunnen versieren?
Vanavond bij de rivier is een broeierig, meeslepend verhaal dat je het liefst in een ruk uitleest. Ik kreeg flashbacks naar onweersbuien op je tent, douchen in te krappe hokjes, voetbaltoernooien organiseren en ijsjes kiezen van een vrolijk gekleurde ijskaart. Ultiem zomerboek, deze móet mee in de koffer of in de fietstas! Young adult voor lezers vanaf 12/13 jaar. Verschenen bij Leopold.
Vertaling door Pieter van der Drift en Manon Smits
De schrijver die mij altijd weer weet te verrassen en te intrigeren: hij schreef zijn meest persoonlijke boek ooit. Over het land waar hij zelf woont, zijn roots, zijn thuis: Italië. Maar dan wel het Italië ten tijde van het Romeinse rijk zo’n 1500 jaar geleden: De zoon van de zee speelt zich af in 542 na christus.
We kunnen ons er nog niks bij voorstellen, totdat het echt gebeurt: land dat door overstromingen onbewoonbaar wordt. Het gebeurde de afgelopen jaren in delen van Nederland en de ontreddering was enorm: water dat stijgt ontneemt je je dierbare woonplek. Gelukkig was dat in het geval van zware regenval van tijdelijke aard, maar het is beslist traumatisch.
Ik las Zolang de citroenbomen bloeien op mijn strandbedje op vakantie en het voelde dubbelzinnig: ik heb zo’n geluk met mijn veilige leven, terwijl er op hetzelfde moment zoveel leed is in de wereld.
Wijs met taal 