MIjn vader is er nog. Hij is bijna 75 jaar en nog piepjong, als je het mij vraagt. Hij heeft nog geen ebike (ik wel) en fietst met mij zo de hele provincie rond op zijn racefiets met dunne bandjes. “Geen centje pijn!” Roept hij dan. Gisteren, toen ik met hem bij een concert was – iets wat we regelmatig samen doen – zei hij zich gelukkig te prijzen. Hij weet dat het heel anders kan. Niet meer goed kunnen lopen, nare ziektes of geheugenverlies. Of nog erger. Dat je er gewoon niet meer bent. Het verlies van je ouders is iets waarvan je weet dat het ooit komt. Liefst niet te vroeg, en al helemaal niet als je nog kind bent. Toch gebeurt het, helaas: wie kent er nou niet iemand die één of beide ouders verloren is op jonge leeftijd?
Mireille Geus schreef de dichtbundel Papa, ik mis je met gedichten over de fasen van rouw waar ook kinderen doorheen gaan: ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en aanvaarding. De gedichten zijn rauw en direct, maar soms ook een beetje grappig of nou ja, herkenbaar: zoals kinderen kunnen zijn. Dat is ongelofelijk knap gedaan door Geus. Bijvoorbeeld hier:
Wat niet helpt
Een vis krijgen
die de hele tijd
pa-pa, pa-pa, pa-pa
zegt in zijn kom
Wat zou er gebeuren
als ik ‘m geen
eten meer geef?
Evy van Guyse kende ik nog niet, maar wat passen haar schitterende illustraties geweldig bij de gedichten. Sfeervol, maar nooit overdreven of teveel aandacht trekkend, en ook vooral met humor en lichtheid.
Ik kreeg een brok in mijn keel bij alle gedichten. Het is confronterend voor hen die hun vader (of moeder) nog hebben, maar troostend voor hen die een ouder moeten missen. Zo mooi wat taal kan doen. Wat mij betreft valt dat in dit gedicht allemaal samen:
Trekdrop
Ik heb de hele dag
al trek
in de drop
waar mijn vader dol op
is
was
mijn vader is
verleden tijd
Voor iedereen die wel wat steun kan gebruiken, vanaf 9 jaar en ouder. Verschenen bij uitgeverij Lemniscaat. Meer info? Kijk op lemniscaat.nl/boeken/papa-ik-mis-je
Wijs met taal 