Toen ik 9 à 10 jaar was, was een van mijn favoriete boeken ‘Hoe gaat het met jou? Met mij gaat het goed’. Dit boek verscheen in 1979 (mijn geboortejaar) en is geschreven door Liesbeth van Lennep. Door dit boek wilde ik intens graag zelf een keer in het ziekenhuis liggen. Het leek me zo leuk: zo gezellig met alle verpleegsters en dokters, de lange gangen, eten vanaf een dienblaadje en televisie kijken in bed. Maar natuurlijk is het allemaal niet zo romantisch als ik toen dacht, want als je lange tijd in het ziekenhuis moet liggen gaat het echt niet zo goed met je.
Toen ik het debuut van Hanna Desmet ‘De legendarische ziekenhuisdagen van Nena’ las, dacht ik terug aan mijn jongere ik, die ziekenhuizen sterk romantiseerde. Want in dit verhaal gaat het over Nena, die een zeldzame longziekte heeft en regelmatig overvallen wordt door een ‘onzichtbare hand’ om haar nek, die haar de adem beneemt en angstig maakt. Nena moet een paar dagen opgenomen worden in het ziekenhuis omdat ze een aantal behandelingen moet ondergaan. Nena vindt dit allesbehalve leuk, ze mist school en haar vrienden verschrikkelijk en het is oersaai op de kinderafdeling waar ze ligt.
Haar ouders laten haar snel alleen, ze wordt aan haar lot overgelaten. Dat vond ik direct wel opmerkelijk aan het verhaal: Nena’s ouders zijn best wel lief, maar ook druk met hun andere, jongere kind Lasse. Nena is daar best verdrietig over, maar ze verbijt het gemis en houdt zich groot.
Om de verveling te verdrijven schrijft Nena in een schriftje dat ze van haar oma kreeg. Het boek is dan ook vormgegeven als een soort schrift met allerlei handgeschreven tekst en doedels erin. Ze dwaalt wat over de gangen en ontmoet Soufian, een jongen met diabetes die ook een tijdje in het ziekenhuis moet blijven. Souf is wat ouder en hij durft wat meer dan Nena. Samen gaan ze op onderzoek uit, en zelfs stiekem naar buiten! Daar ontdekken ze dat het nog niet zo goed met hen gaat, en dat ze de zorg in het ziekenhuis hard nodig hebben.
Het debuut van Hanna Desmet is een vlot geschreven verhaal voor kinderen vanaf een jaar of 10. Ik merkte dat ik de hoofdpersoon in het boek niet echt leerde kennen: de schrijver bleef wat op een afstand en de gebeurtenissen worden vrij neutraal beschreven. Er bleven voor mij wat vragen onbeantwoord zoals hoe de vriendschap met haar beste vriendin veranderd is, en hoe haar omgeving omgaat met haar ziekte.
Toch vind ik het fijn dat een boek zoals dit er is: het belicht het leven van kinderen die worstelen met een chronische ziekte. Ik vind het persoonlijk fijn dat er aandacht is voor deze groep, omdat ik weet hoe het is om chronisch ziek te zijn. Mensen om je heen denken vaak toch: ‘is het nou nog niet over?’ En dan weet je gewoon niet hoe je zal reageren. Nee, chronisch betekent dat het echt niet overgaat. Je moet ermee leren leven.
Hanna Desmet is schrijver, spoken word-artiest en literair organisator. Ze geeft schrijfworkshops aan kinderen en jongeren, organiseert en presenteert allerlei culturele evenementen.
Meer info over dit boek vind je op Pelckmans.be
Wijs met taal 